Zaterdag 26 December, dag 351 tot en met dag 365, vrijdag 8 januari.

 

Van Skukuza, Krügerpark, zijn we naar Moholoholo in Hoedspruit gereden. Dit is een opvangcentrum voor bedreigde diersoorten, waar we een rondleiding kregen van 2,5 uur. Er stonden al heel wat mensen te wachten en rond 9.30 kwam er iemand ons vertellen wat dit centrum allemaal doet. Ze vangen hier gewonde roofvogels en roofdieren op. Proberen deze op te “lappen”om ze dan weer terug in de natuur te plaatsen. In veel gevallen lukt dit met succes, maar in andere gevallen gaat dit niet en verzorgen de mensen daar de dieren.  Ze hebben vele schitterende roofvogels, die helaas niet meer terugkunnen en die dan in grote kooien zitten, waar ze niet kunnen vliegen. Ook de roofdieren hebben een niet al te grote plek en worden erg lui en dik. Ze zullen ongetwijfeld goed werk doen, maar ik heb ik er toch een beetje mijn bedenkingen over. Ik denk laat de natuur zijn werk maar doen en zet deze beesten niet in een kooi, maar ja wie ben ik?

 

Daarna zijn we naar Sabie River camp gereden. Toen wij hier eerder waren,  waren wij de enige gasten, maar nu, hoogseizoen, was het er erg druk en lawaaiig. Ook ’s avonds en ’s morgens vroeg 5.30, keiharde muziek. Jonge lui die hun autoradio met het volume op de hoogste stand en muziek, die niet om aan te horen was. Dit deed ons besluiten om een stukje richting Pretoria te rijden en een andere camping te zoeken. We reden weer door een prachtig gebied en kwamen in Loskopdam uit. Een megacamping aan een grote dam, waar veel gevist wordt en waar hard gevaren wordt.  Iedereen heeft een speedboot, die steeds weer in en uit het water gehaald wordt om vlakbij hun tent of caravan geparkeerd wordt, dus overal was het erg vol en ook lawaaiig.

 

We zouden hier ook maar één nachtje blijven, dus was het niet zo erg. ’s Avonds kregen we een enorm noodweer. Harde wind en stortregen, maar we zaten lekker droog in ons tentje en de volgende ochtend werden we wakker van het onweer. En het regende ook nog dus alles nat ingepakt. Later scheen de zon weer gelukkig . We waren al vroeg bij Tiddo en Sussie. Zij waren net terug van een weekje Balito aan de kust, waar Sussie de laatste dag een hartritme stoornis kreeg en opgenomen werd in het ziekenhuis aldaar. Na een infuus en medicijnen mocht ze de volgende dag weer naar huis. Ze voelde zich wel beter alleen ontzettend moe. Erg schrikken allemaal.  Tiddo heeft ons naar “ons huis” voor 9 dagen gebracht. Dit huis staat leeg en staat te koop. De familie heeft er een bed ingezet en later bracht Tiddo nog een bank, een tafeltje een magnetron en een gordijn voor in de slaapkamer. Wat een luxe toch weer. Een giga huis met een schitterend onderhouden tuin en een prachtig zwembad. Wat willen we nog meer? Philip, een jongen uit Malawi, past op het huis en nu ook op ons! Hij heeft op het erf een eigen huisje.

 

Frans heeft de auto leeggehaald en samen de trailer uitgemest. Wat een rotzooi hebben we verzameld in dit jaar! Niet te geloven. Frans gaat de auto schoon laten maken en morgen gaat die voor een beurt.

’s Avonds zouden we gaan “braaien”bij Tiddo en Sussie, waar we Thea en Theo, een aardig stel mensen, ontmoetten.  Sussie zag er niet goed uit en was erg moe, maar de kinderen hadden de taken van haar overgenomen en overal voor gezorgd. Het was erg gezellig.

De volgende dagen zouden we alles op ons gemak  schoonmaken, uitzoeken en opruimen, maar één maal  begonnen, niet meer te stuiten en……………..alles geregeld! Frans heeft de auto van binnen en van buiten laten reinigen en die zag er weer spic en span uit. Ik heb me bezig gehouden met de kleding. Koffers gepakt, dus rijkelijk vroeg en nu leven we maar even uit de koffer. Alle was gedaan, droog en opgeruimd. De meeste kleding blijft in Afrika, want die is zo verwassen en verkleurd, dat we die we die in Nederland toch niet meer gaan dragen. Alles in boxen gedaan tot de volgende keer!!!!!!!!

 

Nu kunnen we de komende dagen rustig wat aan klooien.

We hebben wat gewinkeld en de omgeving een beetje verkend. Op plekken geweest waar we nog niet aan toe gekomen waren

 

Oud- en nieuw zouden we bij Tiddo en Sussie “vieren”. Het is hier allemaal wat minder heftig als bij ons. Er mag géén vuurwerk afgestoken worden! Omdat Sussie niet in orde was zijn we al vroeg naar huis gegaan en het is voor het eerst in jaren dat we vóór twaalven in bed lagen.

Zaterdags is Frans samen met Tiddo naar de bachelors party van Jan, de jongste zoon van Jan en Ina, en zou een nachtje wegblijven. Ik ben bij Sussie gaan slapen, want alleen in zo’n leeg huis? Nee dat is niet gezellig. ’s Middags ben ik met Sussie en Lenette naar de “Kitchen Tea”, zoals een vrijgezellen feestje hier heet  van Johandrie geweest. De dames zagen er allemaal prachtig uit en hadden mooie grote hoeden op. Ik  wist helemaal niet dat ik met hun mee zou gaan en ik zag er dan ook niet uit in mijn “sjofele kloffie”, maar dat geeft allemaal niet en ik kreeg ook een hoofddeksel op, en deze pet paste precies bij mijn kleding, dus……… niets aan de hand. Het was allemaal een beetje een saaie “High Tea” met lekker hapjes en cadeautjes voor Johandrie.

Frans en Tiddo kwamen de volgende morgen rond 10.00 uur thuis en waren niet echt fris, zal ik maar zeggen. Hij lag ’s avonds om half acht al in bed en heeft hele wouden omgezaagd en sliep tot de volgende dag 9.00 uur!!!!!!! Toen was hij weer een beetje bij de mensen.

 

We zijn toen naar Johannesburg gereden en hebben daar in Sandton gewinkeld, een super moderne  winkel mall met de meest luxieuze en erg dure winkels. Je zou niet zeggen dat er hier in Afrika  zo’n armoede is.

’s Avonds hadden we afgesproken met Mark en Charry, de mensen die we eerder dit jaar in Malawi ontmoet hebben en onderweg nog een aantal keren gezien hebben. Zij zijn na hun reis van 10 maanden neergestreken in Johannesburg en werken allebei weer. Het was heerlijk hen weer te zien en we hebben bij een lekkere pasta en een wijntje of wat(!!!!!!!!!!!!!!!!!!) weer lekker bij kunnen kletsen. We gaan hen zeker weer zien als we terugkomen in Afrika.

Dinsdags zijn we wat in Pretoria gaan winkelen en tussen de middag samen met Tiddo gaan lunchen bij Irene Farm village.  Dit is een in bedrijf zijnde boerderij, waar ze een winkel bij hebben en een restaurant, waar je heerlijk, altijd verse producten, kunt eten. ’s Avonds zijn we weer uit eten geweest en nu met zijn zessen. Jan en Ina, Tiddo, Sussie en wij tweeën. Dit etentje was eigenlijk ten afscheid van Jan en Ina, die naar Australië gaan immigreren. Jan en ik hebben samen een flesje of………….. overheerlijke witte wijn genuttigd. De anderen dronken niet of iets anders.

Woensdag echt de koffers ingepakt, het huis schoongemaakt en opgeruimd.  Ik had het aan Philip kunnen vragen, maar daar zijn wij niet zo aan gewend om anderen voor je te laten werken. ’s Avonds bij Harry, mijn oude buurman, en Orsila gaan eten en daar was het ook weer erg gezellig en lekker eten. We gaan ze zeker in Nederland weer zien, want ze reizen een aantal keer per jaar heen en weer.

Ja en toen was het de laatste dag in Afrika! Bij Tiddo en Sussie de koffers gewogen en natuuuurlijk waren deze weer veel te zwaar. 15 kilo maar liefst. Toch gaan we het maar riskeren, maar toen we incheckten en onze bagage gewogen werd, moesten we 270 rand per kilo gaan betalen. Ongeveer 25 euro!  Per kilo Ja dáááág! Wij weer terug naar de auto en hebben daar de schitterende, maar erg zware houten schalen en de bijzondere schelpen, á ongeveer 2 kilo, er uit gehaald en nog wat andere dingetjes. Tiddo zou dit mee terug nemen, gelukkig waren zij er nog, anders hadden we een vermogen moeten betalen. De schelpen mag je eigenlijk helemaal niet meenemen, dus daar moet ik maar afscheid van nemen jammer genoeg! Uiteindelijk weer op de weegschaal; was de bagage precies 40 kilo. Het afscheid van Tiddo en Sussie bracht weer de nodige traantjes. Dat is het vervelende van reizen, steeds weer het afscheid nemen van lieve mensen, maar dat hoort er nu een maal bij.

Met 1 uur vertraging kwamen we op Brussel aan, waar Tessa en Edwin en Ronald en Thomas ons op stonden te wachten. Heerlijk om hen weer te zien, maar wat was het koud!!!!!!!!!!!!! Het zag er natuurlijk prachtig uit. Alles wit, maar met een temperatuur van 38 graden vertrokken we om hier in min 8 graden te belanden. Brrrrrrr ik ga weer terug!!!

 

We blijven nog een poosje bij Tessa en Edwin wonen, want ons huisje is nog verhuurd en gaan half februari naar Frankrijk, naar het huis van Will en Cecile uit Lusaka, waar we ons ook erg op verheugen.

Nu lieve mensen dit was ons verhaal  met onze belevenissen en ontmoetingen. Wij hebben er erg van genoten en hopen dat we jullie een beetje hebben kunnen mee laten genieten. We hebben er een aantal goede vrienden aan over gehouden, die we ook allemaal weer terug zullen gaan zien. Ik kijk er nu al naar uit.

Onze verdere plannen?   We gaan, na onze maanden in Frankrijk, weer terug naar Afrika , we gaan proefdraaien als reisbegeleiders van camperreizen in Afrika!!!!!!!!! Geweldig toch?  Eind juli begin augustus reizen we dus weer af naar Afrika. We hebben het reisvirus dus helemaal te pakken en hopen dit nog een aantal jaartjes vol te houden.

Iedereen bedankt dat jullie ons gevolgd hebben, voor de E-mails en berichtjes in ons gastenboek. Het is erg fijn , als je zover weg bent om berichten van het thuisfront te krijgen, want we hebben iedereen toch wel erg gemist!

 

Enne als laatste ons kleine geheimpje waar we het vorige keer over hadden…………………Frans heeft mij op kerstavond in het Krügerpark ten huwelijk gevraagd en we gaan op 1 Juni 2010 trouwen.

Allemaal heel veel liefs en erg veel gezondheid en geluk toegewenst.

 

Karin en Frans Pennings