Zondag 11 oktober, dag 276.
Maandag 12 oktober, dag 277
Dinsdag 13 oktober, dag 278.
Het is warm, vochtig warm deze dagen, maar het blijft genieten. We hebben van onze buurman Patrick (the horseman from Zimbabwe) een aantal vogelboeken en een bomenboek te leen gekregen. We zien hier de meest mooie vogels, die we dan weer in het boek op proberen te zoeken. ’t Lukt natuurlijk niet altijd om de kleuren goed te onderscheiden. Vogels hebben de eigenschap, dat ze niet stil blijven zitten. Soms heb je geluk , zoals het kleine vogeltje dat elke ochtend rond 5.00 uur ’s morgens op de spiegel zit. Een sunbird, een prachtig blauw, groen geel en zwart vogeltje van nog geen 8 cm groot, die steeds de spiegel molesteert. We zijn absoluut geen vogelkenners, maar het is wel fantastisch om deze schitterende tropische kleurige beestjes te zien.
Elke ochtend gaan we verse broodjes in het dorp halen en het internetcafé bezoeken. Omdat de elektriciteit er steeds uitlicht is er ook vaak géén internet. Het internetcafé vraagt steeds andere prijzen, afhankelijk van wie er zit. Laatst was er één, die een vermogen vroeg, omdat Frans had zitten “skypen”. De jongen daar zei dat Frans een andere lijn hiervoor had gebruikt???????? Of we maar even 8 euro wilden betalen. Toen Frans zei dat hij een “computerdeskundige”was, begon de knul te stotteren en werd ontzettend zenuwachtig en Frans liep weg en betaalde natuurlijk alleen de minuten die hij op internet was geweest. Ja het is natuurlijk altijd te proberen.
In het dorp worden we steeds minder lastig gevallen door de kerels die je z.g. willen helpen. (extra aan blanken willen verdienen dus ze zien je als een wandelende bank). We hebben ze een aantal keer te verstaan gegeven dat ze op moeten hoepelen, bijgestaan door de marktvrouwen, die er in hun eigen taal nog een schepje bovenop doen. Nu kunnen we redelijk rustig over de markt lopen zonder al te veel problemen. Jammer dat er hier van dat soort jongens zijn, die het voor veel blanken minder leuk maken om ongedwongen dingen te ondernemen.
Onderweg naar “huis”komen we behalve door het dorp ook door een “woud”van Mangobomen, kokospalmen en cashwenoten bomen. Geweldig om deze vruchten zo te zien groeien. Je hebt er eigenlijk geen idee van als je bij ons gewoon naar de winkel stapt en je mango’s of een bakje cashwe noten koopt. De bomen hangen nu ontzettend vol met mango’s. Het duurt nog even voor ze rijp zijn, maar dan zal er een explosie van fruit zijn.
Woensdag 14 oktober, dag 279.
Vandaag hebben we een feestje! We zijn dit jaar 15 jaar een “setje”. Wat een tijd alweer. Vanavond gaan we lekker eten in een prachtige lodge. Hopen dat het eten er ook zo goed is. Volgens onze buren zou het er erg goed zijn en daar gaan we dan maar van uit. Vanmorgen weer lekker over de markt gebanjerd. Kruip door sluip door is het hier. Smalle gangetjes en de zeilen hangen erg laag. Voor Frans dus erg uitkijken. De vent die van de week zo vervelend deed, liep wéér achter ons aan. Na één keer zeggen “GO!, ging hij wel weg, maar zei wel lelijke dingen. Maar schelden doet niet zeer toch?
Hier in Vilanculos zijn ze druk met de verkiezingen bezig. 28 oktober gaat dat gebeuren. Er zijn ontzettend veel aanhangers van de “Frelimo”partij, de grootste partij. Andere parijen zie je nauwelijks. Overal zie je aanplakbiljetten en soms enorme optochten en alles is dan rood gekleurd. Wij belandden midden in zo’n optocht. Auto’s volgeladen met joelende mensen, volgeplakt met stickers en mensen zwaaiend met grote rode vlaggen.
Eigenlijk wilden we een boottochtje gaan maken vandaag, maar het waaide nogal hard en hebben we er maar vanaf gezien. Misschien als Will en Cecile hier zijn, zullen we wel wat gaan ondernemen. De wind zou volgens de mensen hier na het weekend minder worden. ‘k Hoop het maar, want ik wil graag duiken en snorkelen.
De sunbird zat weer op de spiegel. Een prachtig klein groen vogeltje. Ook een bijeter en een purplecrestedlourie, een schitterende papegaai achtige, met allerlei magnifieke kleuren. Een paradijs voor vogelliefhebbers denk ik. Die sunbird is de “must see” voor birdwatchers, volgens buurman Patrick.
“s Avonds heerlijk gegeten bij “Casa Rex”. Voor 50 Euro, compleet met drankjes, voor-, hoofd- en nagerecht. Voor hier wel duur, maar voor onze begrippen niet echt. Toen we weer terugkwamen op de camping waren we compleet ingebouwd. Er was een invasie Zuid-Afrikanen neergestreken. Ze waren duidelijk net binnen gekomen, want iedereen was nog druk bezig met tentjes opzetten. Maar ook weer boven op onze lip. Er stonden 4 auto’s nog géén 3 meter bij ons vandaan en ook nu was er plek zat. Wat dat toch is van die Zuid- Afrikanen? Volgens ons zijn ze bang om alleen te staan ze zoeken altijd bescherming en vinden alles gevaarlijk (very dangerous boss zeggen zij telkens) Ze zijn wel aardig en ze gaan vrijdag weer vroeg weg. Ze zijn met 9 auto’s en reizen in 4 weken tijd in snel tempo door Zuidelijk Afrika.
Donderdag 15 oktober, dag 280.
Onzen nieuwe buren waren om 6 uur al aan het “spoken”en het is daar waarschijnlijk een verzamelpunt, want iedereen van de groep kwam daar heen. Wij dus ook vroeg wakker.
Brood gaan halen in het dorp, en naar het Internetcafé. Gezellig weer wat mailtjes opgehaald. Het was verschrikkelijk warm vandaag. Erg vochtig, zodat je enorm zweet als je je ook maar iets beweegt. Maar we klagen niet hoor.
De hele dag was het enorm rumoerig met de op” onze lip”zittende buren. Pas toen zij gingen eten hadden wij eindelijk rust.
Vrijdag 16 oktober, dag 281.
Vijf uur was het vanmorgen! En maar kwetteren, die buren. Totaal weer géén rekening houdend met anderen. Ik was eigenlijk erg boos, maar heb niets gezegd, want ze gaan toch weg. Toen deze buren weg waren, kwam er iemand anders van de groep zijn verontschuldigingen aanbieden voor deze mensen. ’t Schijnt altijd zo te zijn . Heel vroeg opstaan en gelijk herrie maken. Iedereen vond het belachelijk dat ze zo dicht op ons stonden, terwijl er zo veel ruimte was. Iedereen is nu weer weg en we hebben de campsite weer voor onszelf.
Als het goed is komen Will en Cecille met kids aan het einde van de middag hier aan. We kijken er naar uit.
Het internetcafé was en bleef dicht. Weer een feestdag of zo? Bij een soort postkantoortje werd erg moeilijk gedaan. Er was iemand iets aan het proberen voor ons, maar het duurde zo lang, dat we maar weggegaan zijn. Bij Casa Rex hadden we wel internet en konden we onze mail eindelijk ophalen. We hebben daar een heerlijke lunch genuttigd. We kregen een leuke foto van Stefan en Ines, de 2 Duitse mensen, waar we in maart of april een paar weken mee opgetrokken hebben. Zij zitten nu in Californië. Erg leuk om weer wat van hen te horen. We hebben steeds E-mail kontact. Ook kregen we een erg leuke foto van de kleinkinderen. Een broer, zusje foto. Thomas heel beschermend met zijn zusje Marije.
Op de camping heerst een serene rust. Behalve wat personeel, die je ook nauwelijks ziet, is er niemand. Ryan, één van de managers, ging duiken en hij liet “de toko”aan ons over (????????????????) Hij ging duiken met haaien. Misschien zien we hem wel niet meer terug, opgegeten door de haaien. Dit waren zijn woorden hoor.
Rond 16.00 kwamen Will, Cecile, Juliëtte en Paul aan en het was fijn om hen weer te zien. Heerlijk weer even bijkletsen en ’s avonds lekker gaan eten bij “Casa Gucci”, een restaurant aan de overkant van de camping. Dit restaurant wordt gerund door een Duitser en ziet er goed verzorgd uit. Een prachtige tuin, een mooi zwembad en erg lekker eten.
Zaterdag 17 oktober, dag 282.
We zaten om 7 uur al in de auto, richting dorp, om verse broodjes te halen. Bij café Mozambique, enerzijds een bakkerij en aan de andere kant kun je een heerlijke espresso of cappuccino drinken. Bij de supermarkt nog even de nodige boodschappen gehaald en weer terug op de camping heerlijk met zijn allen ontbeten. De kinderen wilden naar zee, maar het was eb en om dan te zwemmen is niet zo leuk. We hebben lekker wel wat langs het strand gelopen en wat mooie schelpen verzameld. Terug op de camping wilden we zwemmen, maar het zwembad op de camping is zolang we hier zijn smerig groen en er wordt weinig gedaan om het goed te krijgen, dus zijn we maar uitgeweken naar “Casa Gucci”, waar we behalve zwemmen ook nog een heerlijk wijntje gedronken hebben en een lekkere lunch genoten hebben. Het is een lekker stekkie daar. Wat hebben we het toch weer slecht!!!!! Er staat nog een Nederlands stel op de camping. Zij zijn met een Defender 4 weken op stap. Leuke jonge mensen.
Zondag 18 oktober, dag 283.
Weer verse broodjes gaan halen natuurlijk en alleen héél jammer, de koffietent was dicht! Ook de andere winkels waren dicht.
Heel lui geweest en eh………………………..misschien wel een beetje te vroeg aan de alcohol begonnen! Het zwembad is nog steeds groen, dus niet zwemmen hier. Uitwijken naar Casa Gucci dan maar. We hebben daar maar weer lekker geluncht en af en toe gezwommen. s’Avonds de broodjes maar opgemaakt met een lekker bakje soep erbij. Lekker makkelijk en erg gezellig!
Maandag 19 oktober, dag 284.
En weer een luie dag! Wat boodschappen gedaan voor de lunch vandaag. We hebben een lekkere pasta gemaakt met een salade erbij en dat was weer smullen. Ook vandaag vloeide de wijn en het bier weer rijkelijk.
We hebben bij “Big Blue”een duikschool hier in Vilanculos een afspraak gemaakt voor een duikdag. Eerst oefenen in het zwembad en de dag daarna duiken bij het eiland Maquaruque. Ik ga alleen want de anderen besloten niet te gaan.
s’Middags zaten we lekker te kletsen, toen er weer nieuwe “gasten”op de camping kwamen. Die nieuwe gasten bleken Charry en Mark te zijn. We hebben in Malawi een weekje met elkaar opgetrokken. We hebben wel steeds e-mail kontakt gehad en we zouden elkaar in Tanzania ontmoeten, maar dat ging niet door. Erg gezellig om hen weer te ontmoeten.
Dinsdag t/m vrijdag, 20 t/m 23 oktober. Dag 285 t/m 288.
We hebben een heerlijke week gehad met onze vrienden uit Lusaka. Niet veel méér gedaan, dan lekker eten, veel kletsen, beetje lezen en aan het zwembad zitten, een wandelingetje langs het strand en natuurlijk drinken!
Donderdag een duikafspraak gemaakt, waarvoor ik ’s woensdags in het zwembad geoefend heb. Donderdag morgen voeren we om 8 uur weg naar het eiland Maquaruque, recht voor de kust. Ik was de enige, dus kreeg alle aandacht van Louis, de duik instructeur. Bij het eiland werden we gedropt op het strand en kon ik mijn pak aantrekken. Het is een crime om zo’n pak aan te krijgen en als je het dan ook nog eens verkeerd om aantrekt, moet je dus twee keer hijsen. In het water werd ik geholpen met de fles. So far so good! We hebben ongeveer een half uurtje gedoken, niet erg diep, maar het was wel mooi en we hebben schitterende vissen gezien. Net of je in een aquarium bent. 30 jaar geleden heb ik ook gedoken, maar dat was in Nederland en daar zie je niet van die prachtig gekleurde vissen. Na dat half uur, raakte ik ineens in paniek en wilde alleen nog maar naar boven. Waarom dit gebeurde kan ik nog steeds niet verklaren, want er was niets engs gebeurd. Louis vroeg of ik even wilde relaxen om het daarna nog eens te proberen, maar ik heb het voor gezien gehouden. Op de terugweg zagen we een enorme school dolfijnen, humpack dolfijnen. Wat een fraai gezicht! Er waren twee baby dolfijnen, die simultaan zwommen en dat zag er zo geweldig uit. Dat maakte mijn duikavontuur wel kompleet!
Vrijdag, de laatste dag samen met onze vrienden, zijn we bij Samara gaan eten. Een visrestaurant, pal aan zee gelegen. Erg leuke ambiance, heerlijk eten en de wijn was ook heel goed te drinken!!!!!!! Het was weer gezellig.
Op de camping wilden Frans en Cecile de rekening gaan betalen, maar zowel Ryan als Matthew waren er allebei niet. Dit begonnen we al een beetje normaal te vinden, want het gebeurde regelmatig dat er niemand van de staf aanwezig was. Een heel slechte zaak. Will en Cecile waren hier vaker geweest en zagen de aftakeling. Jammer hoor, want als ze deze camping en de huisjes wat beter zouden runnen, is het een geweldige plek. Er wordt slecht schoongemaakt, het zwembad ziet groen, vaak is er geen stroom(kunnen ze niets aandoen, dat is normaal in Afrika) en dan is er ook geen water, wat ze wel kunnen regelen. Vergeten dan, omdat ze dronken zijn(!!!!!!!!!!!!!) de pomp aan te zetten.
Zaterdag 24 oktober, dag 289.
Weer erg vroeg wakker en dus maar gaan douchen en langzaam de spullen opgeruimd en Frans had weer voor een ontbijtje gezorgd. Later kreeg Frans de sleutels van het huis van Will en Cecile overhandigd. In dat huis gaan we een paar maanden wonen volgend jaar.
We hebben erg genoten van het weekje met onze vrienden en zij vertrekken weer richting Zambia en wij richting Pomene, 230 km zuidelijker. Even de familie van de truck gedag zeggen. Een Nederlands echtpaar met hun zoon. Zij hebben hun auto in Nederlands gebouwd of laten bouwen en hebben hem toen verscheept naar Durban, vanwaar ze hun reis begonnen zijn. Nu twee en een halve maand onderweg en zijn onderweg naar Nederland. Totaal hebben ze hier een jaar voor uitgetrokken. Wim, Nita en hun 12 jarige zoon Lieven. Nita herkende mij van onze website, die ze van Hein en Bernadette gekregen had. Wij hebben Hein en Bernadette ergens in Zuid Afrika ontmoet, vlak bij Kaapstad en zij reden ook met een grote truck rond. Zo zie je maar dat de wereld van de reizigers maar klein is. Je ontmoet elkaar altijd wel ergens op deze aardkloot. Nita en Wim houden ook een website bij www.threeontour.nl. Een leuk stel en ik hoop dat ze er net zo van genieten als wij.
Rond 12.30 in Pomene aangekomen via een aardig diep zandpad voor de laatste 20 kilometer. Een prachtig ritje. We hebben deze keer wel op tijd onze banden een stuk leeg laten lopen en de dieseltank van de trailer in de auto gepompt en het is goed gegaan. Pomene beach lodge, een waar paradijs! Een schitterend pure omgeving, waar de weinige mensen die je tegenkomt nog naar je zwaaien en lachen. Geen opdringerig gedoe. De mensen hier zijn nog niet bedorven door het toerisme. Hier staan Charry en Mark ook. We wisten dat ze hier waren, want we kregen een smsje van ze dat ze daar naar toe gingen en wij ook moesten komen. Geweldig om hen weer te zien.
We staan weer op een hagelwit zandstrand aan de Indische oceaan. Palmbomen zorgen voor een beetje schaduw en we hebben een klein huisje waar we kunnen zitten. We zijn al veel mooie plekjes tegengekomen, maar dit is echt het mooiste plekje wat we ooit gezien hebben. Bij de receptie werden we geweldig aardig ontvangen door de managers, Nathalie en Joe. Als je binnenkomt zie je een mooi zwembad en daarachter ligt weer een schitterende lagune, waar je goed kunt snorkelen. Bovendien is er een gezellige bar een prima restaurant. Het lijkt of je aan het eind van de wereld zit hier, maar het is hier zo waanzinnig mooi! We dachten dat Blue waters in Vilanculos mooi gelegen was, maar dit hier is tien keer zo mooi. We hebben aan de voorzijde de Indische Oceaan en aan de achterzijde kijken we uit over een lagune met getijde water waar schitterend mooie plekken zijn om te snorkelen.
’s Avonds met Charry en Mark in het restaurant gegeten. Ze hadden een tafel voor ons neergezet vlak aan de lagune. Niet dat je daar veel van zag, want het was pikkedonker, maar het was wel een leuk idee. Het was erg gezellig en het eten was prima voor niet te veel geld. Ik kan er in ieder geval niet voor koken. Charry en Mark wilden toen we hen in april ontmoetten anderhalf jaar wegblijven, maar nu zijn ze 8 maanden onderweg en gaan nu richting huis om hun leven weer op te pakken. Ze zeggen dat ze gedaan hebben wat ze wilden doen en hier erg tevreden mee zijn. Ze hebben er enorm van genoten en hebben er veel geleerd. Hun website www.thetortoise.co.za. Ze blijven ons nog een dagje gezelschap houden en gaan morgen weer een eindje afzakken naar het zuiden.